{"id":1455,"date":"2012-01-28T16:38:46","date_gmt":"2012-01-28T16:38:46","guid":{"rendered":"http:\/\/vladgonzales.net\/blog\/?p=1455"},"modified":"2012-01-28T16:38:46","modified_gmt":"2012-01-28T16:38:46","slug":"better-picture-in-progress","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/2012\/01\/28\/better-picture-in-progress\/","title":{"rendered":"Better Picture in Progress"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Mula sa isang taong naging malapit din sa akin, noong unang panahon\u2014bakit daw ang hilig-hilig namin sa mga kuwentong natatapos sa lungkot?\u00a0 Naihinga niya ang kanyang puna pagkatapos kong iparinig sa kanya ang mga kanta mula sa musical na \u201cThe Last Five Years.\u201d\u00a0 Ito\u2019y kuwento ng limang taon ng pagsasama, isang manunulat at isang aktres sa teatro.\u00a0 Sa musical, may mga sundot man ng ligaya\u2019t excitement, ang puno\u2019t dulo ng kanilang kuwento\u2019y minarkahan ng mga awit na nangingibabaw sa lungkot.<\/p>\n

Naalala ko ang musical, ang taong dati\u2019y malapit sa akin, ang lungkot, habang nakikikain ng pandesal kasama ang mga kaibigan.\u00a0 Sa di planadong agahan nitong nakaraang araw, naibato uli sa akin ang tanong, wala ba akong maisusulat na masaya , dito sa aking maliit na espasyo ng birtuwal na mundo?<\/p>\n

***<\/p>\n

Nahihiya ako dahil alam kong maraming mga kuwentong umaandar kasabay ng aking mga parang paulit-ulit na istorya, mga salaysay ng iba na sa aking tantiya\u2019y mas may bigat at kompleksidad.\u00a0 Pero syempre, hinahatak ako ng mga sariling takot at kaba, ng mga makasariling pakiramdam ng pag-iisa\u2019t iba\u2019t ibang antas ng sakit.\u00a0 Sa aking tantiya, hindi palaging madali ang umako ng sakit ng iba habang may iniindang sariling karamdaman, kahit pa sa sariling danas din napatunayang hindi rin palaging mabuti sa kalusugan ang magpahatak sa sariling bigat.<\/p>\n

Madalas, ang sariling bigat ay lumilipat sa panulat.\u00a0 Ang biro ko sa mga malapit na kaibigan, hindi ako makapagsulat kapag masaya, at lahat ng nailimbag na aklat ay umandar sa ganoong prinsipyo.\u00a0 Tutal nasaktan na ako, sa aking tantiya, e di masaktan na ako\u2019t gumawa ng libro tungkol sa aking pain.\u00a0 Minsan sinusuwerte, ang sakit ng loob ay nag-aanyong book royalties.\u00a0 May panahong tumatanggap ako ng lampas sampu hanggang dalawampung libo kada anim na buwan dahil sa mga hinanakit na inilapat sa pahina.\u00a0 Those were the days.<\/p>\n

***<\/p>\n

Sa pagkakamera, madalas kabaligtaran ang aking operasyon.\u00a0 Madalas akong nagbabaon ng kamera kapag may pinaplanong surpresa, o umaasang may makukunang masayang alaala.\u00a0 Madalas ay may inaasahan akong reaksyon, at inaabangan ang reaksyong iyon para mahuli ng entry level na techie toy.\u00a0 Para may pruweba na nasunod ang plano.\u00a0 At ang pagsunod sa plano ay madalas katumbas ng pagiging masaya, sa aking tantiya.<\/p>\n

Minsan, bago pa dumating ang pichur-pichur moment, nabubuo na sa isip ko ang mga eksena.\u00a0 Mabilis ang pagtakbo ng utak, naglalatag ng mga bisyon at premonisyong hindi naman palagi\u2019t hindi naman kailangang mangyari.\u00a0 Palagi kong kinukulit ang sarili na huwag masyadong ma-excite, antayin na lang dumating.\u00a0 Palagi akong kinakabahan habang hindi pa dumarating ang alaalang inaasam\/inaasahan.<\/p>\n

***<\/p>\n

Mula sa isang taong malapit sa akin, ngayon-ngayon lang, bakit daw parang mas matindi ang kapit ng mga alaalang ikinakabit ko sa lungkot at pagkadismaya?\u00a0 Bakit ang maraming oras na magaan at steady lang ay nilalamon ng isang pagkakataong tinatantiya ko bilang \u201cmali?\u201d\u00a0 May mga paliwanag ako, may mga gustong sabihin, pero laging nabablangko kapag tinitingnan kung paano niya ako tinitingnan noong mga sandaling iyon\u2014blangko, hindi maipinta ng kahit anong salita\u2014at bumabalik lang sa aking sarili ang pagbulong ng \u201coo nga, bakit nga ba ganoon?\u201d<\/p>\n

***<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Binabagabag ako ng mga pangsariling bigat\u2014utang sa credit card, gulong na pinasingaw ng nangtitrip na kapitbahay, 400 pesos na pagkakasyahin sana hanggang sa susunod na buwan, obsesyon sa pagpapayat at sa katabaan, takot sa pag-iisa at katahimikan.\u00a0 Aminado akong nakakalimot ako, nalalampasan ang pananda ng tuwang ibinabahagi sa akin ng uniberso nitong mga nakaraang buwan\/araw\/linggo.\u00a0 Saktong sa mga sandaling hindi ko dala ang aking kamera, ang aking depensa, saktong dumadalaw ang mga di-planadong tulong at pagbabahagi ng ligaya.\u00a0 Sa mga sandaling sariling mata\u2019t camera phone lang ang nabitbit, nakapasyal ako sa mga lugar na hindi pa napupuntahan; sa mga oras na iniisip kung paano o saan ba magpapalipas\/palilipasin ang gutom, nariyan ang mga kaibigang nag-alok ng libreng kain\/inom\/kuwento; may mga bagong kakilalang nagturo ng pinakamalampit na vulcanizing, at mga dati nang maaasahang sumugod para tulungan ako sa aking mga maliit na sakuna; habang ineenjoy ang saglit na meryenda mag-isa, may mga dumaan para kumaway at mangamusta; sa gabing lumulutang na ang ulo ko sa mga alagang takot, pagod, at antok, may nagpaubaya ng sariling oras at espasyo para masigurong, sa wakas, posible na ang mahimbing na pagtulog.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Nahihiya ako sa kanilang isinunod ko lamang sa maraming paliguy-ligoy.\u00a0 Wala akong ibang masasabi kundi pasensya na, at maraming salamat.\u00a0 Sana\u2019y kasa-kasama ko pa rin kayong nariyan at nagpakita, hanggang sa mga sandaling mas matingkad na sa aking mapangdudang mata\u2019t isip ang mas malaki\u2019t mas masayang larawan.<\/p>\n

***<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Sa mahabang patlang ng di pag-uusap, sa loob ng sasakyan, hinawakan ko ang kanyang kamay.\u00a0 Anong pasasalamat ko\u2019t sa lahat ng mga salitang binitawan ko, mga salitang nanakit at nagpapatahimik sa kanya sa mga sandaling iyon, sa gitna ng kanyang mga sariling sama ng loob, hindi siya nagpumiglas at kumawala.<\/p>\n