(Ilang tala tungkol sa adaptasyon ng The Dumb Waiter<\/em> ni Harold Pinter)<\/p>\n <\/p>\n Mayroon akong matinding pasinasyon para sa laro.\u00a0 Laro bilang anyo, laro bilang talinghaga.\u00a0 Sa sariling pagsusulat, lagi\u2019t lagi kong itinatanong sa sarili, \u201cano pa ba ang hindi ko nasusubukan,\u201d \u201cpaano ko gugulatin ang tagabasa,\u201d \u201cano ang bahagi ng sarili kong ilalagay ko (na naman) sa panghuhusga ng iba, sa posibleng panganib?\u201d\u00a0 Kasabay ng mga sariling pagpukpok sa sarili, mga motibasyon patungo sa pakikipaglaro sa aking hinihirayang tagabasa, malay ako sa mga representasyon ng \u201claro\u201d bilang isang tatak\u2014pagsusugal, pagwawagi at pagkabigo, may mga tulong at balakid, laging malay o may malasakit sa mga manlalaro, halos laging may garantiya ng ligaya\u2019t babala ng panganib; kung seseryosohin, itutumbas sa halaga ng sariling buhay, at pwedeng-pwede rin namang gawing wala-wala lang.<\/p>\n <\/p>\n Ang The Dumb Waiter<\/em> ni Harold Pinter ay isang laro ng pag-aabang at laro ng pagsasalita\u2019t katahimikan.\u00a0 Hindi magkalayo ang dalawang klase ng larong ito.\u00a0 Sa librong A Lover\u2019s Discourse<\/em> ni Roland Barthes, ang pag-aabang ay itinutumbas niya sa pag-ibig\u2014isang konseptong hindi tuwirang maipapaliwanag, pero may mga manipestasyon na kapag naranasan ay maiisip na \u201coo, parang pag-ibig nga ito.\u201d\u00a0 Sa parehong libro, sinasabing ang mas masalita ay ang siyang mas mapagmahal, at ang laging tahimik naman ang pinag-aalayan ng pag-ibig.\u00a0 Sa dula, nag-aabang sina Ben at Gus sa isang basement, habang naghihintay sila sa utos ng hindi nakikita\u2019t hindi nagsasalitang big boss.\u00a0 Mas matanong si Gus kesa sa mas matandang si Ben, na magsasalita lang pag tinatanong o inuutusan.\u00a0 Sanay sila sa pag-aabang, lagi silang naghihintay.\u00a0 Naghihintay para saan, para kanino?\u00a0 Kay Ben, sapat na ang umibig sa assignment, ang hudyat na masisimula na ito\u2019y sapat na sa kanya; kay Gus, nalampasan na niya ang pagmamahal para sa trabahong nagbibigay sa kanila ng kani-kanilang ginhawa\u2014sa dula, mas iibigin niyang malaman ang katotohanan.<\/p>\n <\/p>\n Sa simula\u2019y isang simpleng kontekstuwal na pagsasalin lamang ang aking intensyon para sa proyekto, pero sa gitna ng paglalapat ng mga salita ni Pinter sa sariling danas, kinulit ako ng aking pasinasyon sa mga laro, lalo na ng videogames.\u00a0 Biglang bumalik sa alaala ang lumang laro sa Family Computer ng aking pinsan (nakikilaro lang kami noon, pagkat hindi lahat ng pamilya\u2019y kayang magsiksik ng 400++ pesos sa budget para sa makinang nakadisenyo lang sa kasiyahan), isang action adventure side-scroller tungkol sa espiyang taas-baba sa elevator habang pumapatay ng sandamukal na goons.\u00a0 Naalala ko ang laro habang sinusubukang isalin ang piyesa, at naisip na ang absurdo naman ng laro na ang gagawin lang ay bumababa nang bumaba sa elevator nang mag-isa, habang binabaril ng napakaraming kalaban.\u00a0 At ang pagsasalin ay naging adaptasyon, isang script na pinaghalong Pinter at dagdag na imahen ng mga sikat na videogames noong 80s at 90s.\u00a0 Ang The Dumb Waiter<\/em> ay naging Elevator Action<\/em>.<\/p>\n <\/p>\n Kinikilig ako sa mga prosesong pinagdaanan at patuloy na sinisinop at pinapakinis para sa kolaborasyong ito.\u00a0 Mula sa rekomendasyon sa script ng tagapayong si Prop. Dexter Santos, hanggang sa panimulang pulong kasama ang direktor na si Prop. Joey Ting, hanggang sa binubunong mga araw ng rehearsals at rebisyon ng mga linya\/ blocking\/ atake sa pag-arte, kasama ng buong artistic staff at ng mga pangunahing artistang sina Stephen Vinas at Allen Diansuy.\u00a0 Nakakanerbyos na nakakaantig ang maranasang mabigyang-buhay ang mga salitang naisulat, umalagwa\u2019t lumipad na ang anyong labas sa sariling imahinasyon.\u00a0 Sa totoo lang, nabibilib ako sa mga nadidiskubre kong mga bagay na dati\u2019y hindi ko alam, dahil sa mga kasama ko sa proyektong ito.\u00a0 Humahanga ako sa mga kasamang nakikipaglaro sa akin, pero alam na marami kaming isinusugal.\u00a0 Nagpapasalamat ako\u2019t sa gitna ng lahat ng eksperimentasyon ay naniniwala silang ito\u2019y isang seryosong usapan.<\/p>\n <\/p>\n Sobrang excited na akong mapanood ito kasama ninyo.\u00a0 Hindi ako mapakali dahil gusto ko nang ipadanas sa iba ang bunga ng sama-sama naming pagsisikap at pagpapakinis, habang excited na kinakabahan din para sa mga posibleng reaksyon sa aming mga eksperimento.\u00a0 Pero sa yugtong ito na binabasa ninyo ito, wala na kaming magagawa kundi ang maghintay.\u00a0 Maghintay, kasi may malasakit.\u00a0 Nag-aabang, kasi may kanya-kanyang iniibig.\u00a0 Game?\u00a0 Game!<\/p>\n ***<\/p>\n Akala ko mas magiging malungkot ako pag natapos na ang aming dulang ELEVATOR ACTION.\u00a0 Pero hindi.\u00a0 Susubukan kong ipaliwanag kung bakit.<\/p>\n Nakuha ko ang request para isalin sa Filipino ang dulang THE DUMB WAITER ni Harold Pinter, via text message kina Stephen Vinas at Dexter Santos.\u00a0 Salitan ang kanilang mga text, may request daw.\u00a0 Si Stephen\/Tpen ay estudyante ko dati sa isang kurso sa malikhaing pagsulat, at natatandaan ko siya kasi ayaw niyang tumigil sa pagsasalita doon sa aming unang activity (ipapakilala ang sarili sa pamamagitan ng inimbentong superhero self–napakatagal niyang magsalita pero astig yung ginawa niyang artwork na pag tinapat mo sa ilaw ay may makikitang image dapat); si Dex ay nakatrabaho ko na sa RIZAL X ng DUP, at sa napakaraming FACULTY FOLLIES at iba pang mga university-sponsored na palabas (ako bilang tagasulat ng script, siya bilang direktor.\u00a0 Natatandaan ko, sabi ni Dexter, kasama ni Tpen si Allen Diansuy (na FB friend ko na pala noon pa pero di ko naman nakilala pa nang personal kaya kebs-kebs lang), at pareho silang mabait na bata.\u00a0 Saka sabi niya, panahon na raw para makita ng UP Diliman bilang manunulat sa isang dula.\u00a0 Syempre game ako dun, pasabog yun e.<\/p>\n Natuwa ako kina Ben at Gus, kasi nakukuha ko ang koneksyon ng mga linyang sala-salabat nila.\u00a0 O tingin ko ay nakukuha ko, noong binabasa ko ang teksto.\u00a0 Mahilig ako sa mga palabas ni Joss Whedon–na sumikat sa BUFFY THE VAMPIRE SLAYER, FIREFLY, DOLLHOUSE, at yung ngayun-ngayon lang, yung THE AVENGERS.\u00a0 Magaling siyang magbato ng mga linya, pailalim, hindi ka sigurado kung matatawa o magagalit o malulungkot o sabay.\u00a0 Pero kahit may pakiramdam ng paglalaro ng emosyon, may bahaging makakaramdam ka na pinag-isipan ito, na papunta yun sa isang direksyon na tiyak, na may linaw ito pagdating sa dulo.\u00a0 Ganoon ang pagbasa ko sa dula ni Pinter, ganoon ko naisip na sana maging katulad ng sariling pagsusulat ko.\u00a0 Isip-isip ng mga swak na katumbas ng mga linya ni Pinter, sala-salabat pero konektado, seryoso na nagpapatawa, mukhang tanga pero nag-uusisa.<\/p>\n Sa sobrang excitement, biglang pumasok sa isip ang image ng videogames.\u00a0 ELEVATOR ACTION.\u00a0 Kahit hindi ko pa ipaliwanag ang laro, kabog na ang pamagat.\u00a0 At mapangloko, kasi pag nabasa naman ang aktuwal na dula ay hindi talaga ganoon kaaksyon–mas masalita kesa makilos.\u00a0 Bukod sa silbi ng talinghaga, naroon din ang silbi ng praktikalidad–hindi ko maisipan ng katumbas ang pangdayuhang larong binabanggit ng mga tauhan sa dula, at naisip kong palitan na lang kaya ng pagkukuwento tungkol sa videogame.\u00a0 Napagtahi-tahi ko ito sa ilang mga lokal na balitang parang totoo na hindi (comfort gay na nabangga ng mga siklista, asong sumabog ang nguso), mga pagkaing kinakain nina Noynoy-Gloria-Obama, o pag-aari ng mga korporasyon gaya ng San Miguel, sa mga tala tungkol sa enforced disappearances at summary executions.\u00a0 Ang challenge, mailahok ko ang lahat ng ito, pero dapat may bahid pa rin ng saya, na dapat maramdaman ng makakabasa at makakapanood nito na “uy, nag-enjoy yung nagsulat nito sa paggawa nito!”<\/p>\n “Interesting.”\u00a0 Yun ang paglalarawan ni Dexter sa nagawang salin-adaptasyon.\u00a0 Tapos, go lang, naghintay ng ilang buwan, dumaan ako sa ilang mga hamong personal at propesyunal, at nagkaroon na ng unang pulong kasama ng direktor naming si Joey Ting, na nakatrabaho ko naman dati sa dulang ELECTRA (ako bilang tagasalin, si Direk Joey bilang direktor).\u00a0 March 24 ko unang nakausap si Direk Joey kasama ni Tpen at Allen; ipinakilala uli si Cheska Cartativo, Aaron Misayah, Patricia Gascon (mga nakikita-kita na rin pero di pa nakatrabaho nang direkta).\u00a0 Nag-usap kami tungkol sa mga plano–lagi akong naeexcite kapag nag-uusap tungkol sa mga plano–bumili ako ng goto doon sa aming meeting place, tinanong ni Direk Joey kung pwede bang baguhin yung pamagat na ELEVATOR ACTION sa isang mas malapit na salin ng THE DUMB WAITER, sabi ko subukan muna namin, ilalaban ko muna, baka gumana, at go lang si Direk; si Tpen ang nagbayad ng goto ko na 150 pesos lahat.<\/p>\n Pagkatapos, yung mga plano ay nagsimula nang maging aktuwal na pangyayari.\u00a0 Nagkaroon ng panimulang reading sa Cal New Building 301, nakilala ang mga kaibigan mula sa FEU na makakatulong sa produksyon.\u00a0 Pinakamatatandaan ko sina Adrian Ungriano at D Cortezano dahil sila ang mga kata-katabi ko noong nag-pictorial kami.\u00a0 Mga machikang machong lalake na mabait naman pero feeling ko e babalian ako ng leeg pag may nasabi akong mali (sa umpisa, at least).\u00a0 Nakachika si Carlo Cannu habang inaayos ang mga mukha ng aming mga bida, nagbiruan na mukhang gay indie film ang ilan sa promo shots namin, na baka oks lang naman din.\u00a0 Tumuloy na sa aktuwal na rehearsals, nagpalitan ng mga komento.\u00a0 Nagbahagian ng mga kuwento sa kung paano magiging swak sa Pinas ang isang dayuhang dula.\u00a0 Sinikap itawid ang kaabsurduhan ng pag-aabang, ang frustration na nararanasan ng isang bulag na tagasunod, kung bakit inis na inis na si Gus dahil lang sa isang tasa ng tsaa, na hindi na lang tungkol sa tsaa yun, na baka hindi na lang pala basta thesis yung ginagawa namin.\u00a0 Madalas, iniisip naming mga mas senior sa produksyon–kami nina Dex at Joey, kasama na rin si Ma’am Amihan Bonifacio Remolete at Ohm David–na baka hindi pa nakukuha nina Tpen at Allen, ng iba pang mga kasama sa proyekto, na baka pwede pang pigain, baka pwede pang mas ipaintindi.\u00a0 Ilang araw din kaming nagbato ng mga heartwarming\/challenging\/frustrating\/educational na mga mensahe tungkol sa game bilang metaphor, motivation, understanding the character, understanding pain, lahat na.\u00a0 Parang kailangan naming maniwala na kapag napanood naming gumanap sina Allen at Tpen bilang Ben at Gus, gaano man kasala-salabat ang mga linya, gaano man kalayo sa katotohanan ng kanilang kilos at sitwasyon, kailangan naming maniwala na sa panonood sa kanila, na totoo ito, na posible itong mangyari.\u00a0 Na dapat lang, dahil sa gitna ng lahat ng mga paandar at pasabog, may mga pinaghuhugutan itong mga kuwentong ginagawa at nangyayari sa bansa.\u00a0 Anuman ang paggigiit, anuman ang duda, nabilib ako kay Direk Joey dahil palagi niyang sinasabi sa amin, “wag mag-alala, kasi yung magic dumarating kapag lumipat na sa tunay na entablado at nagawa na ang set.”<\/p>\n Doon ako nabilib sa aming direktor.\u00a0 Lagi siyang may paninigurong ayos pa ang lahat, na kontrolado pa naming lahat ang direksyon ng dula.\u00a0 Importanteng gabi ang preview kasama ni Dr. Alexander Cortez.\u00a0 Nakalipat na kami sa Teatro Hermogenes Ylagan, nakapaloob sa bagong-tayong ELEVATOR ACTION set, kasama ang mga incoming freshmen at sophomore theater students na aarte bilang imagined computer game characters ni Gus.\u00a0 Sabi ni Sir Alex, nag-aalala siya sa ingay at mga pasabog ng dula, baka masyadong malakas.\u00a0 Baka hindi na siya magmukhang adaptasyon ni Pinter dahil sinapawan na namin ang lahat ng mga katahimikang trademark ng manunulat na pinaghugutan ng aming produksyon.\u00a0 Isang araw bago ang opening, muling nagbato ng mga suhestyon si Dexter bilang tulong sa mga puna ni Sir Alex.\u00a0 Kailangang magdesisyon, mapapanindigan ba namin ang pagsasama ng videogames sa buhay nina Ben at Gus?\u00a0 Napakadali para sa direktor na alisin lang ang lahat ng “maingay” na bahagi.\u00a0 Kayang-kaya niyang burahin ang mga videogame character na naiimagine lang ni Gus, para maging mas tahimik.\u00a0 Pero pinili niyang sumugal, sumubok isalba ang isang bahagi at ituon na lang sa huling bahagi ang pagpapatahimik.\u00a0 May ingay ng videogame culture sa umpisa, at may katahimikan ni Pinter sa huli.\u00a0 Sa puntong ito, ang tanging ikinalungkot ko lang ay makita ang mga mukha ng ilan sa mga kasamang co-actor na nalungkot dahil sa nabaril\/naalis na ang Street Fighter at Contra segment namin–ang bahaging may mga pinakamagandang cosplay, sa tingin ko (at sa tingin din ng iba).\u00a0 Pero nailigtas ang cosplay number para sa Super Mario, Megaman, at syempre ang Elevator Action.<\/p>\n At nagbukas na kami ng aming palabas.\u00a0 Sobrang nakakanerbyos palang mag-open ng isang show, lalo pag malaki ang partisipasyon mo dito.\u00a0 Nakabawas ng kaba ang pagpunta ng mga kaibigan, mga kasama sa trabaho. \u00a0Nagulat-natuwa ako na pumunta sa opening night si Dr. Teresita Maceda, adviser sa aking MA Thesis at panibagong chairman ng departamento namin.\u00a0 Halos natabunan ng saya sa pagdating niya ang kaba na nararamdaman dahil katabi niya sina Sir Alex at si Professor Emeritus Tony Mabesa.\u00a0 Mga kaibigang guro mula sa UP Los Banos, mga dating estudyante, mga estudyanteng ni hindi ko naging estudyante.\u00a0 Unang sampung minuto–blangko.\u00a0 Akala ko hindi bebenta–lagi naman kasing may takot na hindi magustuhan ang sariling trabaho.\u00a0 Pero pagkalipas ng ilan pang mga hirit nina Allen bilang Ben, Tpen bilang Gus, tumutugon na ang audience.\u00a0 Tumatawa sa mga galaw at hirit, napapatigil sa mga eksenang tensyonado.\u00a0 Sa literal na pagliit at muling pagluwag ng set (salamat kay Ron), sa pagkawala ng liwanag, putok ng baril, at muling pagliwanag (salamat kina Ron, Meliton Roxas, Marc Dalacat), gumana na ang “magic.”\u00a0 Natapos ang palabas nang may paborableng reaksyon mula sa paghahayag ng ilang mga nakanood.\u00a0 Naalala ko tuloy, sa bandang gitna, noong may isang punchline na sobrang bumenta, nilingon ako ng kaibigang kasama sa panonood, napangiti siya at ako naman ay naluha.\u00a0 Ang arte pero totoo.\u00a0 Ewan ko, siguro doon na lumapat lahat ng pagod at pag-iisip, doon sa sandaling nakita mong nakuha ng mga taong nanood, lalo yung mga taong malapit sa iyo, ang gustong sabihin ng proyekto ninyo; baka naalala ko rin ang sinabi ni Allen nung sinabi ko sa kanyang kinakabahan ako–“tiwala lang yan, Sir.”<\/p>\n Pagkatapos, tuluy-tuloy na.\u00a0 Bukod sa lakas na naibibigay ng palaging pagdating ng maraming mga kaibigan (na minsan ay may pa-burger pa kasabay ng maiksi pero masayang kumustahan), natuwa ako sa mga pagkakataon na nag-iisip na ng mga sariling pasabog ang mga kasamang artista.\u00a0 Sa pag-uusap nina Tpen at Allen na gagawa ng full circle effect si Tpen sa pag-uulit ng sigaw ni Gus sa umpisa at pagtatapos ng dula, sa pagpapakinis nina Roco Sanchez at Fritz Esase ng kanilang Mario at Luigi Choreo (pero paborito ko pa rin ang pagmumunimuni ni Fritz kung tataasan ba niya o bababaan ang sigaw niya sa pagganap bilang Megaman), kasabay ng pagsiguro ni Cheska na umaandar nang maigi ang lahat ng mga elementong nasa likod ng entablado, kasama pa ng lahat ng mga kaibigan sa house at backstage staff na sinisigurong magiging maayos ang pagtatanghal (naiisip ko ang pagbabalanse ni Fatima Cadiz ng mga reserbasyon sa ticket, at ang literal na paghahabol ni Carlyn Abayon ng mga guest na aalis na dapat dahil na-late o inisip na wala nang upuan pero ginawan pa rin niya ng paraan para makapasok at mapanood ang palabas), nagkaroon lang ng pakiramdam na naniniwala na ang lahat sa proyekto.\u00a0 Naramdaman kong naiintindihan na nila ang paulit-ulit na naming gustong sabihin sa kanila sa umpisa pa lang.<\/p>\n Kaya siguro imbes na lungkot, isang kakaibang saya ang nararamdaman ko sa pagtatapos ng aming produksyon.\u00a0 Kasi sa tingin ko, bukod sa nakuha ng mga tagapanood ang gusto naming itawid, nakuha rin ito ng mga kaibigang nasa loob ng EA.\u00a0 Naiintindihan nila ang dula, naiintindihan na nila, kaya lumalabas-pasok sila, naghahanda’t ihinahanda ang bawat show nang may halong tuwa, na sa tingin ko’y naipasa namin sa mga nanood.\u00a0 Kaya sa oras ng strike, sa mabilisang pagtanggal ng maliit na serving hatch, sa pagbaklas ng lumiliit-lumalaking set, sa pansamantalang pagtatapos ng kuwento nina Ben at Gus, tingin ko’y masaya kami.\u00a0 Kasi, natapos kami nang maayos, natapos nang nagawa ang inaasahan.\u00a0 Nanalo kami.\u00a0 At sa mga laro, mas may ligaya sa paghinto habang may panalo pa.<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Magre-repost lang ng ilang larawan mula sa ELEVATOR ACTION, isang kolaborasyon para sa Dulaang Laboratoryo ng UP Diliman.\u00a0 Ire-repost ko rin ang mga \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":2201,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[3,22,20,5,6,7],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2162"}],"collection":[{"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2162"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2162\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2205,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2162\/revisions\/2205"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2201"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2162"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2162"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2162"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure><\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure>\n\t\t<\/div>\n\n