{"id":3627,"date":"2015-03-12T15:51:28","date_gmt":"2015-03-12T15:51:28","guid":{"rendered":"http:\/\/vladgonzales.net\/blog\/?p=3627"},"modified":"2015-03-12T15:59:10","modified_gmt":"2015-03-12T15:59:10","slug":"that-thing","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/2015\/03\/12\/that-thing\/","title":{"rendered":"That Thing"},"content":{"rendered":"

\"1\"<\/a>Abril 2012 noong ginawa ko ang Facebook album na may pamagat na “Ang Saya.”\u00a0 Kakabalik ko lang mula sa deactivation.\u00a0 Nag-deactivate, may pinagdadaanan.\u00a0 Noong nag-reactivate, nag-upload ng mga larawang nakuhaan ko noong Pebrero hanggang Marso, noong hanggang bago ako magbukas uli ng social networks at mag-log in.\u00a0 Ang punto ng album, ang punto sana, ipakita ang mga nakita ko noong naging invisible ako sa mga ka-Internet.\u00a0 Sana, ganoon ang plano ko noon, maipakita ko ang mga nakita ko noong nawala ako, noong\/habang may pinagdadaanan, at sana ang maipapakita kong nakita ko noong\/habang may pinagdadaanan ay mga bagay o lugar o taong sa paningin ko ay maganda o may ganda.<\/p>\n

\"2\"<\/a>Bagong taon ng 2013 ako nag-isip na bumalik sa Sagada.\u00a0 Ang unang punta ko, 2004.\u00a0 Kasama ang mga Tito at Tita, kasama ang bunsong kapatid, noong nabagot sila sa Baguio at naisipang idiretso ang biyahe.\u00a0 Hindi namin alam na halos walong oras ang aabutin.\u00a0 Pero noong nakarating doon, may hindi maipaliwanag na saya.\u00a0 Natulog kami doon at kinabukasan ay pumasyal sa isang kuweba.\u00a0 Hindi ko na matandaan kung aling kuweba ang napuntahan, bilang nakikisabay lang.\u00a0 Basta alam ko, gusto kong bumalik.\u00a0 Babalik ako.<\/p>\n

\"3\"<\/a>Katext ko ang isang kaibigan noong pumasok ang 2013.\u00a0 May pinagdadaanan din siya, sa pagkakatanda ko.\u00a0 Sa pagkakatanda ko, taon naman iyon ng mga kaibigang may mga pinagdadaanan (kailan nga ba naman walang pinagdadaanan?).\u00a0 Hindi nakuhang scholarship, natapos na relasyon, hindi napanalunang contest, iba-ibang baryasyon.\u00a0 Basta natatandaan kong nagbukas ang taon na marami sa amin ang may pakiramdam na hindi ito ang gusto naming pakiramdam.\u00a0 Isang di matukoy-tukoy na butas, isang espasyo sa loob na hindi mapangalanan.\u00a0 Pag-ibig, kapanatagan, katuparan ng pangarap sa karera, hindi, hindi eksaktong mapangalanan ang eksaktong kinakailangan.\u00a0 Pero sa text ng kaibigan, nagyaya siya, sabi niya, lumabas kami.\u00a0 Kasi di ba, pag may pinagdadaanan, pumupunta sa kung saan, mas madalas nga’y sa malayo sa siyudad.\u00a0 Hindi niya alam, habang katext ko siya, katext ko na ang isang kaibigang bumati ng Happy New Year.\u00a0 Katext at natanong kung sa Sagada nga ba siya nagdiwang ng bagong taon.\u00a0 Ang kaibigang taga-Sagada, hayun at doon nga sumalubong.\u00a0 At naisip kong sige, bumiyahe nga ako, doon gamitin ang natitirang bakasyon.\u00a0 Nagsimula na ang bagong taon, ang mga magulang ko’y babalik na sa Cabuyao dahil may pasok na sa kasunod na araw.\u00a0 Ang bunsong kapatid, may ibang lakad.\u00a0 Ayokong maiwan nang mag-isa sa bahay.\u00a0 Mag-isa na nga sa buhay, mag-isa pa sa bahay (sabi na nga, noon kasi’y may pinagdadaanan).\u00a0 Niyaya ko ang isa pang kaibigan, ang kaibigang nagyayayang lumabas.\u00a0 Ambilis ko naman daw magdesisyon.\u00a0 Sabi niya, next time, sa susunod sasama na siya.\u00a0 Alam kong pag naging magkasundo ang aming mga oras at sitwasyon, matutuloy ang aming lakad.<\/p>\n

\"4\"<\/a>Aaminin kong sa isang sulok ng imahinasyon, hinihiraya kong pagdating doon, doon sa malayo, kung saan man ako mapadpad, may makakatagpo akong isang estranghero.\u00a0 Isang bagong kaibigan.\u00a0 Isang bagong-katagpong dadalhin ako sa isang masayang adventure.\u00a0 Sa loob ng ilang araw, ililigtas niya ako sa kung ano ang pinagdadaanan.\u00a0 Pero mukhang sa pelikula lang–sa pelikula o sa ilang napakasuwerteng mga tao–nangyayari ang ganoong mga sadyang di-sadyang pagtatagpo.\u00a0 Sa totoo lang, bukod sa kaibigang pinuntahan doon, ang nakilala ko lang ay isang asong ligaw, isang babaeng may pinagdaraanan din, isang dayuhang kamukha ni Mario Batalli at isang dayuhang kamukha ni Barry Manilow.\u00a0 Lahat sila ay hindi ako ang hinahanap.\u00a0 Kung anuman, at baka isa iyon sa mga leksyong natutuhan ko o kailangan pang mas matutuhan, hindi ako pinabayaan ng kaibigang nag-imbita sa akin doon.\u00a0 Walang malayong destinasyon, walang kaba sa panganib kung alam na may kaibigang nag-aabang sa kabilang dulo.\u00a0 Hiniling kong maging ganitong klase akong kaibigan sa lahat ng pagkakataon, sa abot ng makakaya ko.<\/p>\n

\"5\"<\/a>Kumain kami, namasyal.\u00a0 Kumain pa.\u00a0 Mula sa Sagada, nag-Besao.\u00a0 Pagkatapos ng Besao, Banaue naman.\u00a0 Noong namasyal sa kakahuyan, kinuluan ng tiyan dahil sa inagahang yogurt. \u00a0 Kakasabi ko pa man din sa kaibigan kong ang kinakatakot ko sa pamamasyal sa mga bundok ay pag tinamaan ako ng pagtatae at walang banyo at hindi ko alam ang gagawin. \u00a0\u00a0 Nalaman ko naman. Sa pagkakataong ito, hindi ko pa nakita ang araw sa Kiltepan, naikuwento lang.\u00a0 Baka iyon ang naging kulang, baka may iba pa.\u00a0 Basta nasabi ko, kahit nakalimang araw na ako sa paggala, babalik ako.\u00a0 Babalik dahil may babalikan.<\/p>\n

\"6\"<\/a>At nakabalik naman.\u00a0 Mayo naman, pagkalipas ng ilang buwan.\u00a0 Ang dating isa, umakyat na may kasama pang tatlong kaibigan.\u00a0 Hindi ko alam kung dapat kong aminin kung mayroon o wala ba silang pinagdadaanan noong umakyat kami, baka sila dapat ang magsalaysay ng mga ganoong istorya.\u00a0 Pero sa isip ko, isasama ko sila.\u00a0 Ipapakain ang mga nakain dati, papasyalan ang mga napasyalan at pupuntahan nang sama-sama ang mga lugar na hindi ko nabisita noong huling punta.\u00a0 Mas maiksi ang panahon, sa pagkakatanda ko, pero nakapagkuweba kami nang lampas apat na oras, lumusot sa kung saan-saang mga butas, kumapit sa lubid, naglakad, naglakad, naglakad.\u00a0 Unang maghapon pa lang iyon, pero parang napakarami na naming nagawa.<\/p>\n

\"7\"<\/a>Wala na ang kaibigan kong dating pinuntahan, nasa Maynila siya noong umakyat ako nang may ibang kasama.\u00a0 Pero sa pamamagitan ng text, nakisuyo siya sa pinsan niya.\u00a0 Tinulungan kaming makakontrata ng mga papasyalan, ng mga bantay na makakasama.\u00a0 Kahit ang hindi namin napuntahan noon, kahit hindi kasama ang kaibigang tagadoon, ipinahanda niya sa pinsan niya.\u00a0 Kaya ang araw sa Kiltepan na sa kuwento ko lang narinig dati, nakita naming apat, kaming nagsama-sama sa pagkakataong iyon.<\/p>\n

\"9\"<\/a>\"10\"<\/a>Hindi ko naisip na makakabalik pa ako agad-agad pagkatapos ng aming YOLO moment\/s.\u00a0 Marami kasi akong naiwanang mga gagawin.\u00a0 May binabantayang opisina, may mga dulang nakapilang irebisa at isulat.\u00a0 Hindi ko agad napansin, pero dumarami na pala uli ang mga bagong nakikilala, dumarami kahit hindi naghahanap.\u00a0 Ginawa ko lang ang mga iniisip kong dapat kong gawin, pumasok, nagsimulang magturo, nagsulat, nagsulat, nagsulat, kumuha ng mga litrato, nagsulat at nagsulat at nagsulat.\u00a0 Sa proseso, may naramdaman.\u00a0 Kapanatagan, pag-ibig, ligaya, parang ganoon pero walang eksaktong pangalan, walang eksaktong lugar o isang ispesipikong tao o sitwasyon.\u00a0 Mga pira-pirasong pagkabuo.\u00a0 Hindi singbilis ng pelikulang may isa o hanggang dalawang oras na buhay, tiyak na mas mahaba pa doon, pero naroon, naroon sa puntong hindi na ako nagbibilang o nahuhuli ang sariling naghahanap ng mga wala o kulang o mga hindi pa dumarating.\u00a0 Hindi palaging ganoon, pero minsan ganoon nga.\u00a0 Parang ganoon.<\/p>\n

\"11\"<\/a>Bumalik ako sa Sagada noong 2014.\u00a0 Mayo, pagkatapos ng pagpapagamot ni Papa, pagkatapos ng pag-aayos ng mga bagay na may kaugnayan sa pera at pamilya.\u00a0 Pagkatapos ng pagdaos at pagpaparaos ng mga kaarawan, Pasko, Bagong Taon na may hiling na mas bumuti pa ang mga bagay-bagay.\u00a0 May pinagdaraanan pa rin.\u00a0 Parang walang nagbago, pero mayroon.\u00a0 Kakatapos lang noon ng isang bagong dula, na pagkatapos na pagkatapos ng huling palabas ay nilayasan namin, ng aking bagong kasama sa adventure.<\/p>\n

\"14\"<\/a>Hindi namin napuntahan ang pagawaan ng pottery noong huling 2013 kaya naman sa pinakahuling punta, ito naman ang sinubukan.\u00a0 May falls na kaming napuntahan noon, pero mayroon pa raw mas malaki.\u00a0 Sige, ayoko na namang magkuweba muna, baka falls ang mas masaya.\u00a0 Hayun, masaya ang papunta.<\/p>\n

\"12\"<\/a>Iyong pagbalik mula sa pinakababa papunta doon sa pinanggalingan sa taas, hayun, ibang usapan na iyon.\u00a0 Pero anumang hina ng trenta’y dos anyos na tuhod, ayos lang basta may makakasamang tukod.<\/p>\n

\"15\"<\/a>Hindi ko alam kung kailan ako\/kami babalik.\u00a0 Kung sino o sinu-sino pa ang makakasama.\u00a0 Nakakanerbyos sa isang banda, nakakapanatag din naman kung sa ibang anggulo iisipin.\u00a0 Sabi sa pelikula, sa pelikula at sa kanta, “where do broken hearts go,” at sa totoo lang, hindi naman talaga madaling sagutin iyan.\u00a0 Tulad ng mahirap sagutin nang diretsahan kung broken nga ba talaga ang heart, o baka nagdadahilan lang; o magsabi ng magaling na magaling ka na, dahil bukod sa parang nagyayabang ay paano ba talaga malalaman ang estado ng mga ganyang pakiramdam?\u00a0 Pero may mga makikita tayo, may mga kantang mapapakinggan, pelikulang mapapanood, mga taong mapapagmasdan.\u00a0 Minsan sadya, minsan hindi, pero makakaengkuwentro natin sila, makakaengkuwentro at parang may makikilala.\u00a0 Parang ako iyon.\u00a0 Parang pamilyar.\u00a0 Parang may pinagdadaanan.\u00a0 Sabagay, lahat naman.<\/p>\n

Pero bakit ngayon, bakit parang ayos naman?<\/p>\n

\"13\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

\"8\"<\/a>Baka tama rin naman ang sabi ng pelikula.\u00a0 Pag nabaligtad ang mundo mo, baligtarin mo uli hanggang sa ang ibig sabihin na ng mundong iniikutan mo ay iyong kahulugang swak sa iyo.\u00a0 Ituloy ang kuwento.\u00a0 Makipagkuwentuhan at pumasyal kasama ng kaibigan, silang laging nagsasabi ng “ano, okey ka lang?”\u00a0 At pag ikaw naman ang nakakaluwag-luwag, pag nagkasama sa pasyal, ano ba naman iyong sila naman ang tanungin kung kamusta ang kanilang lagay?\u00a0 Baka totoo nga ang sabi ng pelikula, na ang mga ganoong klase ng pagmamahal–pagmamahal na napapasyal\/napasulat\/napakuwento\/napagod\/napabalik\/ napabali-baliktad ka, iyong mga ganoon, imposibleng wala iyong patutunguhan.\u00a0 Parang ganoon.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Abril 2012 noong ginawa ko ang Facebook album na may pamagat na “Ang Saya.”\u00a0 Kakabalik ko lang mula sa deactivation.\u00a0 Nag-deactivate, may pinagdadaanan.\u00a0 \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":3636,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[3,22,20,4,7],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3627"}],"collection":[{"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3627"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3627\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3646,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3627\/revisions\/3646"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3636"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3627"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3627"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3627"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}