{"id":3695,"date":"2015-05-14T11:13:10","date_gmt":"2015-05-14T11:13:10","guid":{"rendered":"http:\/\/vladgonzales.net\/blog\/?p=3695"},"modified":"2015-05-14T11:13:10","modified_gmt":"2015-05-14T11:13:10","slug":"palihan-ii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/2015\/05\/14\/palihan-ii\/","title":{"rendered":"Palihan (II)"},"content":{"rendered":"

1. Pag nagkukuwento ako, madalas akong umuulit-ulit. \u00a0At kung may lagi akong umuulit-ulit na kuwento (lagi na, umuulit pa), iyon ay ang kuwento ni Auntie Liza, ang tita ko na nakapag-aral sa UP Baguio. \u00a0Kung may modelo ako sa interes sa pagsusulat, siya iyon at si Tita Emmie na ate niya. \u00a0Pero si Auntie, kombinasyon ng pagkahumaling sa pagsusulat at pagkahikayat sa buhay-UP.<\/p>\n

May ritwal kami, pag bumababa siya tuwing bakasyon. \u00a0Ito ang panahon na pinapalabas pa sa TV ang Beverly Hills 90210, Baywatch, at ang isa sa mga kinahumalingan ni Auntie–ang Melrose Place. \u00a0Dahil nagkokolehiyo siya, hindi niya ito masyadong napapanood. \u00a0Kaya pag nakabakasyon siya, iyon ang papel ko sa kanya–ang maging tagapagsalaysay ng mga nangyayari sa Melrose. \u00a0Kung nagkagustuhan na ba sina Allison at Billy, kung na-develop na ba ang pictures ni Jo, kung bumait na ba ang bad boy na si Jake. \u00a0Bilang kapalit, binibigyan ako ni Auntie ng mga school paper niya (paborito ko ang feature article niya tungkol sa mga new year resolution na may imahen ng pag-flush sa toilet). \u00a0Nagpapakita rin siya ng photo albums at ibinabahagi ang mga kwento ng panliligaw sa kanya (pinag-agawan pa siya ng magkapatid dati!), pagkain sa isang parke sa Baguio para sa kanyang kaarawan, mga kwento ng buhay sa UP, ng buhay-UP. \u00a0Kung ano ang ideya ko ng pagsusulat at ng buhay-UP, marami doon ay galing kay Auntie.<\/p>\n

Kaninang napabisita kami sa UP Baguio campus, naalala ko si Auntie. \u00a0Noong nagtapos siya, umakyat kami. \u00a0Owner jeep na stainless pa ang dala namin, pero nakaakyat ang buong pamilya. \u00a0Natatandaan kong kasabay ni Auntie magtapos si Angel Aquino. \u00a0Noon, naisip ko, balang mag-aaraw mag-aaral ako sa UP. \u00a0UP Baguio sana, o kahit saan basta sa UP.<\/p>\n

2. Habag nagmemeryenda kasama ang fellows at panelists ng UP Workshop, pumasok sa isip ang isa pang dahilan kung bakit napapahalagahan ko ang mga palihan. \u00a0Tungkol pa rin sa komunidad, komunidad na nakabase sa harapang interaksyon. \u00a0Madalas, ang pag-unawa lang natin sa mga manunulat ay kung sino sila base sa mga inilalagay nila sa mga akda nila–lahat ng angas, landi, drama, madalas doon na natatapos ang pagkakakilala. \u00a0Kapag nailalagay ka sa sitwasyon na kailangan ninyong pisikal na magsama, doon nagkakamukha ang may-akda. \u00a0May mukha pala siyang lampas sa kung sino siya sa papel. \u00a0Mukhang tao. \u00a0Tulad ng ligaya ko sa pakikipagkuwentuhan kay Auntie noong nasa high school pa ako, lubos ko ring napapahalagahan ang pagkakakilala at pakikinig sa mga kuwento nitong mga bagong taong nakakaengkuwentro.<\/p>\n