{"id":3713,"date":"2015-10-04T15:41:20","date_gmt":"2015-10-04T15:41:20","guid":{"rendered":"http:\/\/vladgonzales.net\/blog\/?p=3713"},"modified":"2015-10-07T02:53:07","modified_gmt":"2015-10-07T02:53:07","slug":"si-nelson-ang-nanay-ang-pancit-canton","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/2015\/10\/04\/si-nelson-ang-nanay-ang-pancit-canton\/","title":{"rendered":"Si Nelson, ang Nanay, Ang Pancit Canton"},"content":{"rendered":"

\"campics14\"<\/a><\/p>\n

Maraming hindi inaasahan sa pagpasok at paglabas ng Setyembre. \u00a0Bago dumating ang buwang ito, nakaprograma na sa utak ko ang lahat ng gagawin ko sana–mananalo ng award sa UP at sa Palanca, ililibre ang mga taong naging bahagi ng tagumpay, magbabayad ng mga utang at bills mula sa premyo, magdiriwang ng kaarawan ng mga mahal sa buhay, at manonood ng mga dula, mga dula ng \u00a0mga kaibigan at ng mga dating estudyante, at ang sariling dulang nakapila sa ikatlong linggo ng Setyembre. \u00a0Kamalas-malasan, hindi sumabay ang pera sa awarding ng premyo sa UP, at ang premyo sa Palanca at natitirang pera ay iniikot sa pambayad sa kotse, pang-advance sa kasama sa bahay, mga ganoong kuwento. \u00a0Sa sertipiko, sa papel, parang ang big time big time ko. \u00a0Sa aktuwalidad, naghihikahos. \u00a0Siguro’y mga tatlo hanggang apat pang untog sa sarili ang dapat kong maranasan para mawala ang pananalig na pagproseso ng mga premyo at iba pang burukratikong pangangailangan sa aming unibersidad ay maaaring bumilis at umabot sa mas maagang panahon. \u00a0At siguro, bukod sa kuwento ng karanasan sa pagbuo at pagtatanghal ng dula, kailangan ko ring ikuwento ang salaysay ng pasasalamat sa lahat ng taong dumamay at tumulong sa aking mairaos ang good on paper, not so good in real life na Setyembre.<\/a><\/p>\n

Sa ganitong konteksto ako sumugod sa SM Aura para panoorin ang dulang SI NELSON, ANG NANAY, ANG PANCIT CANTON, ang entry na isinumite ko noong Enero at napili para maging kalahok sa Short + Sweet Manila 2015. \u00a0Ang S + S Manila ay festival ng mga dulang may tigsampung minuto. \u00a0Noong nakaraang taon, naging hurado ako at tagakuha ng litrato (para maiba naman); noong pumasok ang 2015, naisip ko, sige, try lang, makasali lang para magkaroon ng dula. \u00a0Mayo 2014 pa\u00a0ang huling dulang naisulat ko na naitanghal, at karamihan sa mga planong proyektong pang-entablado pagkatapos nito ay nausog, na-cancel, o umabot sa di-pagkakasundo. \u00a0Kaya naman noong nakuha ko ang E-mail na nagsasabing natanggap ang dula ko, nagkaroon ako ng pag-asa. \u00a0Hunyo 2015 ito, habang gumagawa ako ng mga gawaing pang-opisina sa UP. \u00a0May hope ang second half ng 2015, naisip ko. \u00a0Doble excited pa dahil ang natapat sa aking direktor ay si John Mark Yap, na nakita ko nang nagtrabaho bilang direktor sa nakaraang S + S Manila. Natatandaan ko siya dahil bukod sa publicity materials ng festival ay may sarili siyang flyers na pinapamigay. \u00a0Nagustuhan ko rin ang pagsasaentablado niya ng dulang “Reading Lamouche”noong 2014.<\/p>\n

Bago ang opening ng dula namin, sa Facebook lang kami nakapag-usap ni Direk JMY. \u00a0Nagbigay lang siya ng ilang mga tanong, ilang paglilinaw na sinubukan kong sagutin. \u00a0Binanggit ko na ang dula ay isang pagtatangka na mag-reconcile ng ilang mga nakaraang demonyo, na ito dapat ay isang micro-musical na hindi ko na naiharap sa taong gusto kong gumawa ng tugtog para dito, na may isang katulad na proyekto kaming sinimulan na kamukha nito pero hindi pa natuloy. \u00a0Sabi ko, tungkol ang dula sa mga bagay na hindi masabi, hindi masabi kasi nakakatakot alugin ang mga pundasyon ng pananahimik o kaayusan. Hindi masabi kasi baka natatakot makasakit o makadagdag sa sakit. \u00a0Hindi masabi kasi hindi lang alam kung paano sasabihin. \u00a0Paano magkukuwento ng mga kuwentong nakakatakot ikuwento, nakakatakot kasi baka totoo, o baka may masaling, o baka mali ang interpretasyon. \u00a0Paano magkukuwento tungkol sa mga demonyo na hindi pagmumukhaing demonyo ang demonyo? \u00a0Parang ganoon, may kahalo nga lang na pancit canton. \u00a0Siguro, naisip ko noon, para sa maraming ugnayan–ugnayan ng ina at anak, halimbawa–isang kahindik-hindik na realisasyon ang malamang hindi mo pala alam ang pagkaliit-liit na bagay tulad ng paboritong pagkain ng anak mo.<\/p>\n

Dumadaan din ang dula sa mga usapang sexualidad. \u00a0Nakapagsulat na ako tungkol sa sariling mga engkwentro at imbestigasyon tungkol sa ganitong paksa, na hindi ko na muna gustong ulitin pero kung matiyaga ang nagbabasa nito’y madali lang naman hanapin sa loob ng Website at sa Google. \u00a0Ang ibang mga naisulat, itinago na, tinabunan dahil hindi lang sa akin umiikot ang istorya. \u00a0Kumplikadong halimaw naman talaga ang pagtatangkang unawain at ipaunawa ang sarili sa usapin ng sexualidad at pakikipag-ugnay lalo’t natatabunan na ng dimensyon ng pera, pagiging normal, pagiging maayos. \u00a0Pero kaya kong ibahagi na noong ako ang nakasalang sa harap ng pamilya kaugnay ng usapin sa sexualidad, maraming masakit na kuwento pero lumulutang ang pakikipag-usap ko sa aking nanay. \u00a0Natatandaan ko, sinabi niya, “bakit hindi mo sinabi kaagad, sana hindi ka na nahirapan.” \u00a0Hindi ako pinansin ng tatay ko pagkatapos ng nasabing insidente, pero bago siya manahimik ay niyakap niya ako nang mahigpit. \u00a0Lumipas ang mga buwan o taon, parang panaginip na lang ang nangyari, at may mga kuwento akong pinipiling hindi ikuwento hindi na dahil para sa akin, mas madalas ay para na lang din sa kanila. \u00a0Sabi nga ng cast member naming si Eunice Rodriguez,\u00a0marami-raming tinamaan at naka-relate.<\/p>\n

Maraming gustong gawin at sabihin at problemahin ang dula, kaya nga siguro isa sa ikinalungkot ko ay ang hindi makadalo sa mga rehearsal o reading. \u00a0Natapat sa krisis pang-ekonomiya. \u00a0Unang nood ko noong opening, at tingin ko’y kung may mga naging di-pagkakaintindihan sa intensyon ko at sa interpretasyon ng creative team namin, malaking dahilan noon ang pagiging absent ko sa kanilang paghahanda. \u00a0Kasuwerte-suwerte ko naman na nasakto ako sa mga taong napakapropesyunal kausap. \u00a0Pagkatapos ng unang pagtatanghal sa SM Aura, nakita ko ang cast members na sina King Salamat at Joe-Nel \u00a0Garcia sa likod ng Samsung Hall. \u00a0Ang unang tanong nila ay “kamusta po?” \u00a0Ganoon din ang tanong ng direktor namin at ng isa pang bahagi ng cast na si Dolly de Leon, kung may notes ba raw ako. \u00a0Noong una, kinakabahan pa din akong magbigay ng mga rekomendasyon dahil sa pagkahuli ko. \u00a0Pero sinikap ko pa ring ipaliwanag ang mga punto na tingin ko ay pwede naming mapagkasunduan. \u00a0Hanggang sa ngayon, pag binabalikan ko ang karanasan, kinikilig ako na humahanga na kahit maiksing dula lang ito na bahagi ng marami pang dula, ramdam na ramdam kong isang malaking produksyon ang turing dito ng mga nakasama ko sa proyekto. \u00a0Napa-thank you din ako sa BPI dahil kahit 89 pesos lang ang laman ng bangko noon ay nakautang ako ng pambili ng ticket.<\/p>\n

Hindi ako nakanood noong kasunod na araw. \u00a0Nagtitipid. \u00a0Nakatanggap na lang ako ng Facebook notification kinagabihan ng Sabado at nakita ang larawan ng Team Pancit Canton (ang tawag sa grupo namin) na nanalo ng Best Play sa gabing iyon. \u00a0Kinabukasan, sponsor ko naman ang kaibigang si Tanya sa panonood. \u00a0Compli ticket ang pambawi ko sa kanya para sa pagsama at pagpapakain sa akin bago at noong matapos ang pagtatanghal. \u00a0Sa pangatlong araw ko rin napanood ang dula na naipasok na ang mga mungkahing pagbabago. \u00a0Sabi ko sa kanila, kahit ako ay kinilig at naiyak kasama ng audience noong napanood ko ang palabas. \u00a0Parang nagkaroon ng panibagong buhay ang istorya, yung buhay na lampas na sa kung ano ang orihinal nakaplano sa sulat at lampas na rin sa pagganap ng mga artista kahit sa kanila rin nag-ugat ang pagsasalaysay. \u00a0Naalala ko ang naisulat ng isang kakilala sa Facebook, isang mananayaw, na tungkol sa pagkakaroon ng magic kapag ang intensyon mo ay hindi ang mangkabog o manalo sa contest, kundi ang maglahad ng kuwento. \u00a0Kaya rin naging masaya kami na umabot kami sa finale, dahil ibig sabihin nito’y may dagdag na dalawang araw kami para ikuwento sina Nelson at ang nanay niya.<\/p>\n

Marami akong maaalala mula sa karanasan, pero namamayani ang saya na dulot ng pagiging bahagi mula ng isang produksyong pang-entablado. \u00a0Halos isa’t kalahating taon ang dumaan bago ako maging bahagi muli ng isang palabas, at bukod dito’y hindi adaptasyon o salin ang naisulat kundi isang orihinal na materyal. \u00a0Namiss ko ang proseso. \u00a0Humanga ako sa dedikasyon ng mga taong kasama sa paglalakbay. \u00a0Natutuwa ako na may mga nakilala ako na mga taong dati ay nililitratuhan at pinapanood ko lang din. \u00a0Napapahalagahan ko na hindi nagpatinag ang direktor namin sa lahat ng nerbyos at stress na kaakibat ng proyekto. \u00a0 \u00a0Nagpapasalamat ako sa lahat ng mga nakapunta at sumuporta, sa mga kasabay sa festival na mga bago at dati nang nakakasalubong at nakakangitian, sa lahat ng nagdasal para maitawid nang maayos ang nais naming itawid, sa lahat ng nagpaabot ng mensahe ng pagbati. \u00a0Sa ngayon, medyo may lutang pa na pakiramdam, yung tipong pagkatapos nito, ano na? \u00a0Syempre, uusad sa iba pang mga gawain, ganoon naman lagi. \u00a0Pero kahit paano, magaan sa pakiramdam. \u00a0Parang ang dating binubuhat at kumakalmot sa mga balikat ko ay naibaba na, naibaba at naibahagi. \u00a0Hindi siya nawawala, pero hindi na siya halimaw na kailangang pasanin. \u00a0Sa ngayon, isa siyang buhay na nilalang na hindi halimaw ang turing. \u00a0Isa itong masayang pagwawakas, isa rin itong pagpapalaya, isang mainam na pagsisimula.<\/p>\n

***<\/p>\n

Bago ang pictures, salamat uli sa Team Pancit Canton–Direk John Mark Yap, Eunice Rodriguez, Pierre Reniva, Dolly De Leon, King Salamat, Sky Abundo, Joe-Nel Garcia, Dentrix Ponce\/ Walden Villacorta. \u00a0Salamat din kay Kessica Bersamin na kumuha ng mga larawan para sa posters ng dula. \u00a0Sa lahat ng nanood at naging bahagi ng dulang ito, maraming salamat!<\/p>\n