{"id":4224,"date":"2016-08-28T16:50:17","date_gmt":"2016-08-28T16:50:17","guid":{"rendered":"http:\/\/vladgonzales.net\/blog\/?p=4224"},"modified":"2016-08-28T16:50:17","modified_gmt":"2016-08-28T16:50:17","slug":"gameplan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/2016\/08\/28\/gameplan\/","title":{"rendered":"Gameplan"},"content":{"rendered":"

Pinaalala ng pag-inom ko ng kape kanina kung bakit ako umiiwas sa pag-inom nito–bumibilis ang kabog ng dibdib at lumilikot din ang takbo ng isip. \u00a0Bihira na akong atakehin ng acid, pero eto nga, mas sensitibo sa ingay ng paligid, nalilito rin kung ang kabog na nararamdaman ay kaba o inis o lungkot o insecurity. \u00a0Isinusulat ko ito para may balikan kung sakaling maisipan kong magkape uli para matunawan sa dami ng kinain. \u00a0Si Mama naman kasi, pag dumadalaw sa bahay gusto Sunday’s best palagi ang kainan.<\/p>\n

Sisimulan ko ang istorya sa pagbabahagi na nanood ako kanina ng palabas na Masterchef. \u00a0Madali akong maakit ng mga palabas tungkol sa pagkain, o pagpasyal, o anumang dokumentaryong may kaugnayan sa mga mas magandang biyaya ng daigdig. \u00a0Pero kanina, naalala ko, naalala uli, na kasabay ng pagkaaliw at pagkatakam, minsan nakakaramdam ako ng inggit. \u00a0Inggit o lungkot, minsan magkahalo, sa mga pagkaing sa tingin ko’y di ko makakain kahit kailan, o kung makakain man ay may mga kailangang isukong bahagi ng sarili, mga bagay na may kaugnayan sa kaluluwa o paninindigan. \u00a0May mga araw talagang ang default na estado ko ay isipin ang lahat ng sariling kawalan at pagkukulang.<\/p>\n

Noong mas bata ako, may katulad na pakiramdam akong nararamdaman kapag nanonood ng mga palabas gaya ng 5 & Up<\/em> at Gameplan<\/em>. \u00a0Masaya na malungkot. \u00a0Parang memoryang nakadaan na, hindi nangyari o hindi mangyayari, natapos kahit di pa nagsimula, hindi na maibabalik. \u00a0Mas matindi ang atake kapag may mga segment sila kung saan nagbabalik-tanaw ang kanilang hosts, silang inaalala ang masasayang pakikipagsapalaran kasabay ang background na acoustic guitar. \u00a0Ganoon naman daw talaga ang epekto ng TV, ng media, ang itampok ang maraming mayroon ang iba para mapatingkad naman ang lahat ng wala ka. \u00a0Kahit alam ko na ito, kahit ilang ulit namang natutuhan na sa paaralan, nagtatalo pa rin ang dibdib saka isip.<\/p>\n

Sa mga ganitong oras ng pagkamakitid, pinasasalamatan ko ang mga saglit na nakakaramdam ako na sapat na ako. \u00a0Nitong nakaraang linggo, ang ganitong mga sandali ay ang pagpasyal kasama ng mga magulang sa Laguna, at ang pagpasyal naman sa Chinatown kasama ng ilang mga kaibigang tagateatro.<\/p>\n

Sa Laguna, nagkandaligaw-ligaw kami sa paghahanap ng isang masarap pero murang restaurant; sa unang pagkakataon, mali ang napuntahan, doon sa malakasan ang napasukan. \u00a0Gaya nga ng nasabi ko sa Twitter at FB, idinaan na lang namin sa attitude, pinanindigan na lang. \u00a0Kinabukasan, bumawi sa paghahanap, at nakita naman ang nakaplanong puntahan.<\/p>\n

Sa Chinatown naman, walang masyadong malaking problema maliban sa nagbabantang kumukulong tiyan. \u00a0Mabuti’t maganda ang banyo doon sa aming nakainan. \u00a0Biglaan ang lakad na ito, bigla-bigla lang nagkayayaan. \u00a0Sa mga ganitong pagkakataon, bukod sa maiisip na namang ang mga di-planadong lakad ang natutuloy, naalala ko uli na masaya sa pakiramdam na mayaya o maimbitahan. \u00a0Yung pakiramdam na kasama ka lang sa listahan, kahit wala naman talagang listahan o sa imahinasyon ko lang nagbubuo ng mga tala ng inuuna at hinuhuli. \u00a0Siguro’y sinasabi ko ito para amining may mga ganito akong paglilimi. \u00a0Nag-iisip ako tungkol sa mga kakilala’t kaibigan, nag-iisip tungkol sa mga narito’t nariyan. \u00a0Inaaming minsan, nag-iisip ako tungkol sa mga pagpili, o sa mga pumipili. \u00a0Minsan galit ako sa mga halatang may pinipili–mga babatiin sa kaarawan, sa mga sasabihan ng “salamat” o ng “magandang araw,” pero inaamin ko ring minsan ang ugat lang nito’y nahahalukay ang loob ko pag sa pakiramdam ko’y hindi ako naging kabahagi, pag sa ilang saglit ng kabaliwan ay natatantya kong hindi ako kasali sa kung anumang mahiwagang imahinaryong totoo pero hindi totoong listahan. \u00a0Kung anuman ang kaguluhan, masaya ako na may pagkain, may kaunting larawan. \u00a0Busog naman sa pagkain at kuwentuhan, kahit man lang sa nakaraang linggo, sa mga kaibigan at sa mga magulang.<\/p>\n

May ipinabuwal na puno sa loob ng lote namin, pinaputol para hindi makasagabal sa itinatayong townhouse sa tabi. \u00a0Kaya lang, pagkaputol ng puno’y nagkasakit ang pumutol, tinamaan ng trangkaso bago pa maialis ang mga kahoy mula sa construction site. \u00a0Baka namaligno daw, sabi ni Mama, sabi ng mga nakukuwentuhan. \u00a0Imbes na makatulong tuloy, naging sanhi pa ng pagkasagabal ang punong binuwal. \u00a0Ilang araw din kaming kinakatok ng foreman mula sa kabilang lote, ilang araw ding kinukulit kung kailan ba namin iuusog ang mga kahoy. \u00a0Nangyari ito ilang araw din pagkatapos hulihin ng pulis ang isang kaibigang manunulat. \u00a0Pinaratangan ng vandalism sa MRT, na kahit walang maipaitang pruweba’y sa presinto napunta ang usapan. \u00a0Sa parehong okasyon, napaalala na naman ang mga bagay na hindi ko kayang gawin. \u00a0Walang mabilisang silbi ang pagiging guro at manunulat sa kaibigang manunulat na abogado o human rights expert ang kagyat na kailangan. \u00a0Walang silbi ang pera sa wallet kung ayaw naman pumayag ng mga trak na dayuhin ang malayong village at maghakot ng mabibigat na piraso ng patay na puno habang binabayo ng malakas na ulan. \u00a0Mas lalong walang magawa ang 34 anyos na may katabaang katawan para itaboy ang binuwal na puno sa malayong lupain, o pahupain ang ngitngit ng nangangatok na foreman. \u00a0Sa huli, inabot din ng pagbisita ng magulang ang pakikipag-areglo sa foreman at sa mga tauhan ng barangay, habang ang kaibigan naman ay nakalaya habang nire-review ng awtoridad ang nasabing kaso.<\/p>\n

Baka ito, ang biglaang pagkakape, ang mga balita’t pakikibalita sa mga tao’t mundong nasa labas ng sarili ko–kaibigang may sakit, namatay na katrabaho, pangkalahatang estado ng bansa–ito at ang malakas at kumakabog na hampas ng ulan. \u00a0Baka ito ang dahilan ng pansamantalang pagkaengkanto.<\/p>\n

So, ano ang plano? \u00a0Una, aabangan ang mga kausap sa barangay, baka bukas ay makabalik na sila para hakutin ang natitirang mga piraso ng puno. \u00a0Baka humina na ang ulan, siguro’y itutuloy ang panglilibre kina Mama at Papa doon sa lugar na may mga malaking piraso ng hipon,\u00a0bago sila bumalik at umuwi sa Laguna. \u00a0May mga tao akong naiisip na kamustahin at kausapin, baka yayain sa meryenda o tanghalian o hapunan, depende kung ano ang mas bagay sa kanya-kanyang oras. \u00a0May nakapilang mga deadline sa ilang mga proyekto, may papanooring mga palabas at babasahing ilang mga libro. \u00a0Patuloy na iikot ang mundo, tatantyahin ko pa ang susunod na mga hakbang. \u00a0Kung anuman, alam at naaalala ko pa namang may iba pang mga tao at mundo bukod dito sa mga binubuo’t binubuno ko sa kukote ko. \u00a0Malabo ano? \u00a0Pero iyon pa lang ang malinaw sa ngayon, kaya siguro e iyon na, iyon na muna ang plano.<\/p>\n