{"id":4376,"date":"2017-02-15T14:20:17","date_gmt":"2017-02-15T14:20:17","guid":{"rendered":"http:\/\/vladgonzales.net\/blog\/?p=4376"},"modified":"2017-02-15T14:29:22","modified_gmt":"2017-02-15T14:29:22","slug":"throwbacks-at-way-backs","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vladgonzales.net\/blog\/2017\/02\/15\/throwbacks-at-way-backs\/","title":{"rendered":"Throwbacks at Way Backs"},"content":{"rendered":"

May isang larawan akong naaalala, isang larawang hindi akin pero inaaangkin ko ang pagtanda–tatlong magkakaibigan, nakaupo sa tambayan ng mga org sa gilid ng isang gusali. \u00a0Nasa bente anyos ang magkakaibigan, nagtuturo silang lahat–isa sa high school at dalawa sa kolehiyo. \u00a0Galing sa klaseng Masterado ang dalawa, ang isa’y naghahanda na lamang tapusin ang tesis. \u00a0Wala na ang mga toldang nagsisilbing bubong sa mga tambayan, ni hindi na naabutan ng magkakaibigan ang mga toldang iyon. \u00a0Sa hubad na sementadong bangko at mesa ng org tambayan, nakaupo ang tatlong magkakaibigan. \u00a0Mataas pa ang araw kahit palapit na ang ala-singko. \u00a0Sa pagtama ng liwanag sa tatlong nag-uusap, sinisikap nilang tuldukan ang isyung pinagtatalunan. \u00a0Ang isyu–magmemeryenda ba o kakanta, kakain ba o bibirit sa videoke.<\/p>\n

Naaalala ko lagi ang larawang iyon dahil may mga litrato din ako mula sa sariling karanasan, mga alaalang nahuli ng camera o\/at ng isip, mga eksenang may pamilyar na wangis. Ganoon din ang moda ng mga nahuling larawan, mga bakas ng pagpapaalala na may mga panahong hindi naman kasingkumplikado ng ngayon ang mga bagay-bagay. \u00a0Ano ba ang kakantahin sa videoke. \u00a0Ilang isaw ba ang bibilhin. \u00a0Tatakas ba sa meeting. \u00a0Magpapaumaga na ba sa bahay ng kabarkada. \u00a0Sa mga larawan, may iba-ibang mga kasama. \u00a0Ang mga karamay sa pagtatangkang sagutin ang mga tanong na dati’y buhay at kamatayan sa sariling pagtatasa–may magkakagusto ba sa akin, matatapos ko ba ang gradwadong pag-aaral ko, mare-renew ba ako kahit inaway ko ang boss ko, magiging sikat na tao ba ako, magiging ako ba yung taong gusto kong maging ako. \u00a0At habang sasabihin ng katandaang gulang na ilusyon lang ang lahat ng iyan, hindi rin naman ganyan kasimple ang mga panahong iyan, hindi lang naman ang sariling pagtanda ang dapat na tinatandaan, may tukso at halina pa rin ang pagbabalik-tanaw sa mga nahuling larawan. \u00a0Nakakatukso at nakakahalina minsan, ang maghirayang hindi pa lumipas ang lahat ng mga inaalala.<\/p>\n

Pero may pinagkatutunan naman ako kahit paano, may kaunting katinuang inani ang pagdagdag ng gulang. \u00a0Sa ngayon, mas nasesenti sa mga larawang mabubuo pa lang, doon sa mga kakilala at kaibigang sa tingin ko’y nagtatanim pa lang ng mga larawang may kanya-kanyang panahon ng pagsibol. \u00a0Minsan ay makikita ko sila, mapapanood, mapapakinggan. \u00a0At doon dumadapo ang pagsesenti, lalo pag ang eksenang pinagmamasdan ay natatantiya kong papunta sa wangis ng ilang larawang nakatanim na sa sariling gunita.<\/p>\n

Sa partikular, may lungkot at kaba sa mga bakas ng pag-alis, hindi man ako ang direktang dadanas ng paglisan.\u00a0Marami-rami na rin akong naipong litrato, maraming nahuling larawan at alaala. \u00a0Sa sariling pagsipat, isang bulto ng pelikula ang lahat, o isang tagpi tagping TV series kung saan mga mahal sa buhay ang bida. \u00a0Sa pinakasimple, nalulungkot ako pag may cast member na nawawala, lalo pag sa tingin ko’y pwede pa, may itatagal pa. \u00a0Sa imahinasyon ko, gusto kong laging maging masaya at sama-sama ang mga itinuturing kong bida.<\/p>\n

Pero ayun, may isang tauhang hindi kakayanin ang pag-aaral kaya titigil na. \u00a0May isang maiisip na hindi para sa kanya ang buhay guro. \u00a0May isang hindi pa alam ang dapat niyag puntahan, pero alam niyang malinaw na hindi na niya buhay ang paglalakbay kasama ng mga dating katuwang sa pakikipagsapalaran. \u00a0May isang baliw lang talaga, wala lang nakapansin dati. \u00a0Pero minsan, wag ka, hindi ganoon ang nangyayari. \u00a0Minsan okey naman. \u00a0May puwang naman para sa surpresa ang tunay na buhay, at mukhang masyadong mayabang ang isiping ang sariling danas ang salamin ng lahat ng danas ng buong mundo. \u00a0Baka nga, di ko lang napansin, sa palabas ng ibang alaala, ako pala ang kontrabida.<\/p>\n

Ang malinaw, nagbabalik-tanaw dahil may natapos na. \u00a0Nagmamasid dahil may nangyayari nang iba. \u00a0May mga larawan, at sa mga larawan ay may mga mukhang nakangiti’t may bakas ng saya. \u00a0Doon sa mga larawan, may mga umalis at may natira. \u00a0Paminsan-minsan, masisingit ang pagsilip sa sariling mukha, hayun siya’t nakasiksik sa napakaraming inipong mga sandali. \u00a0Masisilip mo ang sariling mukha, parang ikaw na hindi. \u00a0Naroon at wala na rin.<\/p>\n

Kung anuman, bukod sa oo—kahit nega–may mga tao at larawang ganoon na nga, ayun na, tapos na, gaya ng napakaraming bagay sa daigdig, pero dahil may kakayahang umalala at mag-alala’y marami pang pwedeng umpisahan at mag-umpisa. \u00a0At kung anuman, pwede namang baliktarin ang pagtingin. \u00a0Minsan may larawan, minsan may mga tauhan at tagpuang ngayon ay wala na, pero may mga natira, may mga nanatili. \u00a0Posibilidad ang panahon. \u00a0Klik lang nang klik.<\/p>\n