Katawan ko, ngayong di na tayo makapaglalakbay pa nang sabay
nagsisimula akong makaramdam ng panibagong lambing sa iyo, ubod ng dalisay at di-pamilyar,
tulad ng pagkakatanda ko sa pag-ibig noong ako’y bata pa–

pag-ibig na madalas ay natatanga sa mga layunin
pero hindi sa mga desisyon, sa mga karubduban.
Sobra-sobrang hinihingi nang mas maaga, sobra-sobrang hindi kayang maipanata–

Ang kaluluwa ko’y naging matatakutin, marahas;
patawarin ang kanyang lupit.
At wangis ng mismong kaluluwa, ang kamay ko’y humahagod sa iyo nang buong ingat,

Walang hiling na magbigay-pahamak
kundi nananabik, sa wakas, na makamit ang paghahayag  bilang sustansya:

Hindi mundo ang aking hahanap-hanapin,
ikaw ang aking hahanap-hanapin.

 

*salin ng tulang “Crossroads” ni Louise Glück.  May video sa ibaba.